Belki resim der ki.../ Boşlukta Sandalyeler

 


People in the Sun / Edward Hopper, 1960, tuval üzerine yağlıboya

 

Tepelere bakan o eski otelin, mutfağa açılan kapısının hemen yanında, turistlerin oturup dinlenebilecekleri küçük, beton bir alan vardı.  Bu alan neredeyse günün hiçbir saatinde boş kalmaz, misafirlerin mutlaka ilgisini çeker, abartmadan vaat ettiği sükûneti aheste, usulca sererdi insanların önlerine. Ahşap sandalyeler yaz, kış, gece ve gündüz orada öylece durur, öğlen ya da akşam yemeği için sessiz odalarına, loş yemek salonuna yollanan misafirlerin az önce üzerlerinde otururken seyredişlerini, arınmalarını ya da durağanlıklarını usanmadan taklit edercesine, sanki kısacık bir süre betondan yükselir, orada, boşlukta asılı kalırlardı. İşte o zaman, mor tepelerin, yolun, düzlüğün, gökyüzü ve yeryüzünün nasıl da imrenerek onlara bakıyor olduğunu bilirlerdi.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Görünmez Bir Adam

Resim
  Gölgesi, bahçedeki limon ağacının gölgesinin üstüne düşmüş, orada kalmış. Sanırsın ki bir ağaç insan. Oturmuş, birkaç kediyle konuşuyor. Onları ahbap bellemiş. İyi de etmiş. Birbirlerine, sadece kendilerinin anlayabileceği bir dilde bir şeyler anlatıyorlar. Mırıldanmalar, miyavlamalar, gülücükler… Cebinden birkaç lokma bir şey çıkarıp veriyor kedilere. Sonra kalkıyor oturduğu yerden, Beşiktaş’lı siyah beyaz bir kedi de peşinden tıpış tıpış gidiyor. Bu, bahçenin yeni müdavimidir. ‘Sen bahçede kal’ diyor kediye. Kedi, uzun gölge okuldan içeri girene kadar arkasından seyrediyor. Miyav ve miyav… Tarık Akan’la uzun yıllar önce biricik okulunun bahçesinde,   küçük bir limon ağacının altında tanıştım. Halen onun emanet ettiği okulunda zevkle çalışıyorum. Aramızdan ayrılışının ardından onunla ilgili bir şeyler yazmak istedim ama ne elim ne de aklım bir türlü gitmedi kağıda, kaleme. Şimdiyse onunla ilgili biriktirdiğim onca küçük yaşanmışlık sıraya girmiş bekliyor. Her gidenin ardı...
devam »

Belki resim der ki.../ Beklerken Seni

Resim
Café Terrace at Night, (the Café Terrace on the Place du Forum at Night) Vincent Van Gogh, tuval üzerine yağlı boya, 1888 Günün bu saatinde, melül ve münzevi yalnızlar evlerine, kendi izbe çukurlarına, mezbelelerine çekilir; bilirim. Yalnız olmadığımı yalancıktan kulağıma fısıldayan sokağa, sokağın ebedi boşluğuna çıkarım o zaman. Nadiren bir at arabası geçtiği olur yoldan. Önümden saltanatla geçişini beklerim. Ahenkli ve uslu nal sesleri, bir müzik parçasının bitişini anımsatırcasına, giderek uzaklaşır, karanlıkta arabanın giderek küçülen görüntüsüyle birlikte hazince kaybolur. Gündüzün bildik koşturmacaları birdenbire, sihirli bir şekilde yok olur. İşte o zaman iskemlemde oturmuş, pırıl pırıl yıldız evrenini seyrederek seni bekliyorumdur. Küçük bir yudum taze kahvenin zarifçe boğazımdan aşağılara doğru incecik bir yol oluşturarak geçişini keyifle duyumsarım. Başımın üstünde büyükçe bir fener, sokağı, az önce kapanmış bir mağazan...
devam »

Merak İşte...

Resim
  Bazı ‘büyük insanların’ nasıl yetişmiş olduklarını, hangi yollardan geçmiş olduklarını, okullarını, arkadaş çevrelerini, belki ayıp olacak ama, özel hayatlarını, eskiden beri çok merak ederim. Bu yüzden de sık sık biyografilere, otobiyografilere yollanırım. Bazı biyografik romanlar ve belgesel filmler de bu anlamda iyi gelir bana. Üstad Miles Davis’ in otobiyografisini okumak ya da Nick Cave’ in ilginç yapıtını (Dünyada 20.000 Gün) izlemek bu yüzden iyi oldu da bu konuda yazayım dedim. E iyi de yaptım. Az çok, şahsen tanıştığım, oturup sohbet ettiğim, vakit geçirdiğim ‘bana göre’ büyük insanlar da, ne mutlu, olmuştur hayatımda. Ama ben daha çok ölülerle, yapıtını koyup ortaya, çekip gitmiş olanlarla ilgileniyorum diyelim. Öyle diyelim…Kuşkusuz, yaşayanların yanında, ölülerin yapıtlarına da yakından bakmaya çalışırım. Tarkovsky ’e, Angelopoulos ’a, Platon’a, Beethooven ’a, Chet Baker ’a, Akad ’a, Vinci’ ye…Peki, ‘büyük insanlar’ diye adlandırdığım bu, kanonu, ya da kitleyi diyel...
devam »