Belki resim der ki.../Belki Dün Ölmüş Olabilirim

 

The Blue Violinist, Marc Chagall, 1947, tuval üzerine yağlıboya

Belki dün ölmüş olabilirim. Maviye çalan gökyüzüne, aya, buluta ve arkadaş kuşlara sözüm. Eğer ölmüşsem, götürmeyin beni buralardan. Bırakın, üzgün ve hazin ülkemde umudu yeşerten bir masal olarak, çocuklara kalayım. Bir acılı ezgiyi sonsuza kadar, durmadan, gülümseyerek ve ıslıkla çalabilirim. Ya da belki sözcüklerle anlatabilirim. Belki şehrin üzerine düşen, tutsak bir imgeyim şimdi. Hiç yaşamamış olabilirim, yaşadığımı sandığım en beter şeyleri. Kavgam, servetim, yoksulluğum, evim, öğrendiklerim, sözüm, sancım…Ve belki çalakalem yazılmış, içinde birkaç çiçek fosili, kan zerresi, incecik bir hatıra defteriyim. Bilmem, belki geçen hafta ölmüş olabilirim. Bir müzisyen miydim yaksa masalcı mı? Sevdiklerim ve sevdiklerini sandıklarım birkaç damla gözyaşı akıtmış da olabilirler ardımdan. Ve kuşkusuz, yaşamış, bu kötücül âlemden geçmiş olmalıyım. Ha gayret! Bunun kanıtlarını toplamalı, defterime yazmalıyım. Ama içimden sonsuz, kopuk bir ezgi geçiyor ağlayarak, insanlığa dair. Belki yıllar önce, yara almış bir kavgada, ölmüş olabilirim.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Görünmez Bir Adam

Resim
  Gölgesi, bahçedeki limon ağacının gölgesinin üstüne düşmüş, orada kalmış. Sanırsın ki bir ağaç insan. Oturmuş, birkaç kediyle konuşuyor. Onları ahbap bellemiş. İyi de etmiş. Birbirlerine, sadece kendilerinin anlayabileceği bir dilde bir şeyler anlatıyorlar. Mırıldanmalar, miyavlamalar, gülücükler… Cebinden birkaç lokma bir şey çıkarıp veriyor kedilere. Sonra kalkıyor oturduğu yerden, Beşiktaş’lı siyah beyaz bir kedi de peşinden tıpış tıpış gidiyor. Bu, bahçenin yeni müdavimidir. ‘Sen bahçede kal’ diyor kediye. Kedi, uzun gölge okuldan içeri girene kadar arkasından seyrediyor. Miyav ve miyav… Tarık Akan’la uzun yıllar önce biricik okulunun bahçesinde,   küçük bir limon ağacının altında tanıştım. Halen onun emanet ettiği okulunda zevkle çalışıyorum. Aramızdan ayrılışının ardından onunla ilgili bir şeyler yazmak istedim ama ne elim ne de aklım bir türlü gitmedi kağıda, kaleme. Şimdiyse onunla ilgili biriktirdiğim onca küçük yaşanmışlık sıraya girmiş bekliyor. Her gidenin ardı...
devam »

Belki resim der ki.../ Beklerken Seni

Resim
Café Terrace at Night, (the Café Terrace on the Place du Forum at Night) Vincent Van Gogh, tuval üzerine yağlı boya, 1888 Günün bu saatinde, melül ve münzevi yalnızlar evlerine, kendi izbe çukurlarına, mezbelelerine çekilir; bilirim. Yalnız olmadığımı yalancıktan kulağıma fısıldayan sokağa, sokağın ebedi boşluğuna çıkarım o zaman. Nadiren bir at arabası geçtiği olur yoldan. Önümden saltanatla geçişini beklerim. Ahenkli ve uslu nal sesleri, bir müzik parçasının bitişini anımsatırcasına, giderek uzaklaşır, karanlıkta arabanın giderek küçülen görüntüsüyle birlikte hazince kaybolur. Gündüzün bildik koşturmacaları birdenbire, sihirli bir şekilde yok olur. İşte o zaman iskemlemde oturmuş, pırıl pırıl yıldız evrenini seyrederek seni bekliyorumdur. Küçük bir yudum taze kahvenin zarifçe boğazımdan aşağılara doğru incecik bir yol oluşturarak geçişini keyifle duyumsarım. Başımın üstünde büyükçe bir fener, sokağı, az önce kapanmış bir mağazan...
devam »

Merak İşte...

Resim
  Bazı ‘büyük insanların’ nasıl yetişmiş olduklarını, hangi yollardan geçmiş olduklarını, okullarını, arkadaş çevrelerini, belki ayıp olacak ama, özel hayatlarını, eskiden beri çok merak ederim. Bu yüzden de sık sık biyografilere, otobiyografilere yollanırım. Bazı biyografik romanlar ve belgesel filmler de bu anlamda iyi gelir bana. Üstad Miles Davis’ in otobiyografisini okumak ya da Nick Cave’ in ilginç yapıtını (Dünyada 20.000 Gün) izlemek bu yüzden iyi oldu da bu konuda yazayım dedim. E iyi de yaptım. Az çok, şahsen tanıştığım, oturup sohbet ettiğim, vakit geçirdiğim ‘bana göre’ büyük insanlar da, ne mutlu, olmuştur hayatımda. Ama ben daha çok ölülerle, yapıtını koyup ortaya, çekip gitmiş olanlarla ilgileniyorum diyelim. Öyle diyelim…Kuşkusuz, yaşayanların yanında, ölülerin yapıtlarına da yakından bakmaya çalışırım. Tarkovsky ’e, Angelopoulos ’a, Platon’a, Beethooven ’a, Chet Baker ’a, Akad ’a, Vinci’ ye…Peki, ‘büyük insanlar’ diye adlandırdığım bu, kanonu, ya da kitleyi diyel...
devam »